Ikea versus Balenciaga


Wat doe je als een exclusief Frans modemerk je boodschappentas namaakt? Je voelt jezelf -in dit geval- waarschijnlijk eerst verbaast en daarna vereert, want gelet het prijsverschil zijn er geen zorgen om de concurrentie. Daarna maak je met een dikke knipoog reclame hoe het origineel zich van de imitatie -of vervalste draagzak onderscheidt. Dat is wat IKEA gedaan heeft toen zij zag dat het modemerk Balenciaga wel  een heel erg lijkende tas op de markt bracht die alleen in materiaal keus verschilt. Een zelfde kleur blauw, zelfde vormgeving en zelfde afmeting als de IKEA Frakta.


De IKEA reclame bracht veel hilariteit, maar zorgde ook voor veel creativiteit. Ineens werden van de FRAKTA allerlei andere tassen en kledingstukken gemaakt. Over pasvorm en draaggemak als onderkleding zullen we het maar niet hebben. Maar bijzonder zijn ze zeker te noemen. Overigens kunnen we niet lang meer genieten van deze zo herkenbare blauwe tas, want in augustus 2017 krijgt de tas een make-over.
Wie weet wordt over decennia de FRAKTA een collector’s item, maar het is niet te verwachten dat het de prijs van de Balenciaga ooit zal halen.






    

Guy Fletcher -Mary in the Morning-

De inhoud van dit lied is tijdloos en geldt voor vriend als vijand. Het geeft voor mij ook het absurde van oorlog en geweld weer. Beide partijen moeten met tegenzin het meest dierbare achter laten wat ze hebben en wat ze juist zouden willen beschermen. Eigenlijk een mooie protestsong “I don’t know the men I’ll be fighting, but I’m sure that we’re all much the same, each one has a Mary in the morning, that he may never see again”. Ik weet nog dat ik deze videoclip gemaakt heb door het zien van  onderstaande foto.
Het lied ken ik nog goed vanuit mijn tijd als militair en ik moest er vaak aan denken door de tekst “I must leave my love when day is dawning”, omdat ik het eerste half jaar als militair niet thuis kwam en nadien wel érg vroeg op moest om toch bij haar te kunnen zijn. Later bij vertrek voor oefeningen in Duitsland en eens een uitzending naar Engeland. Maar gelukkig alleen, omdat ik mijn vriendin niet wilde missen. Guy Fletcher schreef het in 1971.