Jan Rot ~ Stel dat het zou kunnen

Vandaag hoorde ik twee prachtige liedjes die mij raakten en die ik daarom hier neerzet om te delen. Dit jaar is het al weer 30 jaar geleden dat mijn moeder overleed. Zij was niet alleen de mooiste (uiteraard en kijk zelf maar), maar nog meer de liefste moeder die je kan denken. Wat had ik net als Jan Rot graag nog een uurtje met haar gehad.

Ma

Ik vroeg mij af hoe ik beide liedjes nou moet typeren? Categorie smartlap of levenslied is het zeker niet en ik denk dat de meesten zich wel kunnen vinden om beide “songs” als luisterlied aan te merken. Dat het dan tevens onder de kleinkunst valt is een definitie en een keus. Dat een luisterlied gekenmerkt wordt als een lied van grote dichterlijke waarde en waarbij het “brengen” van de tekst voorop staat -de tekst het belangrijkste element vormt- kan ik ook plaatsen. Dat het Nederlandse luisterlied gelijkgeschakeld wordt en zelfs vertaald met het Franse “chanson” vind ik toch iets te simpel. Blijft overeind dat beide liedjes mij ontroeren. Waarschijnlijk is het muziek met te weinig commerciële waarde. Is het daarom, waarom we er zo weinig van horen? Jammer, want ik denk dat het meer mensen zou ontroeren en daar is muziek toch voor bedoeld.

Civitacampomarano ~ Web 0.0

Biancoshock is een (street art/urban art) kunstenaar die woont en werkt in Milaan, zichzelf aanvankelijk geen kunstenaar noemde, maar zich wel verbonden voelt met het “Ephemeralism”. Hun doel is het produceren van kunstwerken in de ruimte met vaak een korte levensduur, maar die onbeperkt bestaan door de fotografie, video en de media. Als locatie om het eerste CVTA street (art) fest te houden is gekozen voor het Italiaanse dorpje met de mooie naam Civitacampomarano. Een plaats met nog geen 400 voornamelijk oude inwoners.

CVTA2016

Voor dit festival wat onlangs gehouden is van 21~24 april 2016 heeft Biancoshock het project “Web 0.0” gemaakt. In dit kleine dorp is nauwelijks internet aanwezig en de mobieltjes vallen vaker uit dan dat ze verbinding hebben. Het idee achter het project was het aantonen, dat virtuele functies als WhatsApp/Facebook/mail etc. die een overgrote meerderheid van onze bevolking  als noodzakelijk en essentieel beschouwd in ons dagelijks leven, ook kan worden gevonden als internet niet bestaat. Noem het “Real Internet”;  de interacties die altijd al hebben bestaan tussen mensen.

Facebook2016WeTransfer2016
Gmail2016Google2016
Tinder2016-vert

Bruce Munro ~ Field of Light

De Britse kunstenaar Bruce Munro  (1959 London) tovert met licht en laat zich niet afschrikken om bij Ayers Rock in Australië een kleurrijk kunstwerk ter grootte van maar liefst vier voetbalvelden aan te leggen. Het kunstwerk heeft de naam meegekregen  van “Field of light” en is onlangs geopend en te zien van 1 april 2016 ~ 31 maart 2017.
De stroomvoorziening gaat via zonnecellen en dat zal gelet de plaats van het kunstwerk geen probleem opleveren. Zijn werk is over de hele wereld te bewonderen en het merendeel van zijn kunst spreekt mij wel aan….hoewel de kathedraal van Salisbury ook wel erg mooi is.

Ayers Rock 1Ayers Rock 2
surreal-light-installations-field-of-light-bruce-munro-uluru-australia-16 (1)-vertField of Light

 

 

Logos


De Franse animatiefilm “Logorama” heeft veel prijzen gewonnen en m.i. niet onterecht.
De film onderzoekt de mate waarin logos zijn ingebed in ons dagelijks bestaan en het wordt volledig verteld door het gebruik van meer dan 2500 hedendaagse en historische logos en mascottes.  Het verhaal speelt zich af in Los Angeles en alles bestaat uit merk afbeeldingen (personages, rekwisieten, voertuigen…..). De logos worden gebruikt om een alarmerende wereld te beschrijven met alle grafische tekens waarin wij dagelijks leven.
Uiteindelijk worden deze logos en mascottes vernietigd door een natuurramp en tenslotte een vloedgolf van olie. De film wordt afgesloten met de onthulling dat het hele universum uit logos bestaat. Het ontbreekt niet aan humor. In de slotscène komt een tandeloze Ronald McDonald nog even in beeld met de woorden “I’m lovin’ it”.

Dorothy_0038a You Took My Name-vertDorothy_0038b You Took My Name-vert
Dorothy_0038f You Took My Name-vertDorothy_0038e You Took My Name-vert

Ik denk dat (bijna) iedereen het product of merk achter bovenstaande van naam ontdane logos wel weet. Het kunsthuis Dorothy heeft beroemde logos teruggebracht tot alleen hun grafische vorm, omdat ze wilden onderzoeken hoe ver de grafische taal van sommige merken zich binnen onze psyche heeft ingebed. Ze waren verrast door de grote respons op hun werk en ze zijn overspoeld door verzoeken van mensen over de hele wereld om deze schilderijen te kopen.  Het geeft ook weer eens aan dat beelden meer zeggen dan woorden. 

 

freedom of speech…..


De geschiedenis heeft zich weer eens herhaald. Ditmaal was het niet de Duitse uitzending van de televisiekomiek Rudi Carell versus Khomeiny, maar de uitzending van de televisiekomiek Jan Böhmermann versus Erdogoan die tot op regeringsniveau de persvrijheid onder druk heeft gezet. Ditmaal heeft de Duitse regering groen licht gegeven voor een strafrechtelijk onderzoek naar de satirische uitlatingen van Böhmermann. Het is nu aan de rechters van het Duitse Openbaar Ministerie om de belangen af te wegen tussen de vrijheid van pers en kunst. Nu gaat het hier over “humor” en over de waardering ervan kun je twisten. De journalisten die aan waarheidsvinding doen en ons dagelijks de wereldgebeurtenissen melden, bekopen dit vaak met hun eigen leven. Het “Committee to Protect Journalists” (CPJ) heeft over 2015 de dood van 69 journalisten geregistreerd. Waarschijnlijk ligt het aantal tientallen hoger. De meeste journalisten werden in 2015 gedood in Syrië (13) en Frankrijk (9).  Islamitische Staat en Al Qaida  waren verantwoordelijk voor 28 doden van de 69. Het merendeel van de journalisten die in Syrië zijn gedood, kwamen om tijdens vuurgevechten.


Ook nu weer zijn in veel landen het afgelopen jaar journalisten gedood door publicaties over “gevoelige” onderwerpen. Minimaal 28 journalisten zijn vermoord nadat ze waren bedreigd. Uit de Volkskrant maakte ik op dat er in Brazilië nog nooit zoveel journalisten zijn vermoord als vorig jaar. Tijdens zijn radio-uitzending werd de presentator Gleydson Carvalho doodgeschoten. Hij stelde vaak het gedrag van lokale politiemensen en politici aan de kaak. Van 43 journalisten waren de omstandigheden waarin zij omkwamen onduidelijk.

Weapons-of-journalists-1-vertWeapons-of-journalists-3-vert
Weapons-of-journalists-2-vert

De cijfers van het CJP zijn nog aan de lage kant. Zo telde de “Death Watch” van het “International Press Institute” (IPI) 98 bevestigde gevallen van moord op journalisten.
De verschillen in cijfers wordt verklaard doordat de organisaties niet exact dezelfde criteria hebben. Het IFJ  (Internationale Federatie van Journalisten)  waar journalistenbonden uit de hele wereld bij zijn aangesloten telde zelfs 109 journalisten die werden vermoord of die omkwamen bij geweldadige incidenten die ze fotografeerden, filmden of anderszins versloegen. In 2015 waren Zuid-Amerika en het Midden-Oosten de gevaarlijkste regio’s hun cijfers spreken over respectievelijk 27 en 25 gedode journalisten.

a weapon to be feared

 

Christian Pierini ~ Speed Painting


Met l.p.’s, gitaren, speakers, toetsenborden  en oude electronica maakt Christian Pierini schitterende portretten van bekende wereldburgers. Pierini is Braziliaan en kunstenaar met wel een heel breed spectrum. Hij is directeur van een artiestentheater, is muzikant en producer en daarnaast docent beeldende kunst. Onderstaande werken zijn afkomstig uit een workshop met studenten Beeldende Kunst die een jaar in beslag nam. Het belangrijkste doel van de cursus was het bewustzijn van het milieu te vergroten door middel van kunst. Christian Pierini heeft zijn opleiding gevolgd aan de Bennet Methodist University en heeft lessen gevolgd in observatie tekenen, tekenen van live modellen en schilderen. Hij bezit een graad in de Beeldende Kunsten.

Christian-Pierini-6-vertChristian-Pierini-5-vert
Christian-Pierini-top2-vertportraitinstruments6-900x900-vert

Running

                                                 

                                                    “Ils ne passeront pas”
                                                           Maréchal Petain
                                                           -Verdun 1916-